Po moich bladych
policzkach spłynęło 236 łez. Policzyłam je wszystkie, od momentu wejścia na
teren lotniska, do czasu kiedy samolot zniknął głęboko w chmurach. Zadrżałam,
kiedy kolejna fala deszczu zaczęła mocniej dudnić w szyby, a wokoło zaczęło
zbierać się coraz więcej ludzi. Powinnam już iść.
Naciągnęłam sweter na ramiona, próbując
opanować drżenie. Gdybym miała wtedy siłę myśleć, kupiłabym bilet na autobus i jak
najszybciej pojechała do domu. Ale nie byłam w stanie. Szłam na pamięć, choć
wiedziałam, że to zajmie o wiele więcej czasu, a ja będę kompletnie
przemoczona. Nie przeszkadzało mi to.
Deszcz zalewał mi oczy, przez co zaczęłam
wpadać w pewnego rodzaju panikę. Nie widziałam swoich butów, a co tu dopiero
mówić o drodze przed sobą. Na wyczucie skręciłam w lewo, chcąc przejść na drugą
stronę ulicy, ale wtedy coś mnie oślepiło i stanęłam jak wryta. Nogi wrosły mi
w ziemię, a potworny huk sprawił, że mimowolnie się skuliłam.
Niczego po oślepiającym blasku nie
pamiętam. Deszcz zamienił się w czarne plamy i osunęłam się na ziemię.
Słyszałam stłumiony krzyk, ale nie miałam siły otworzyć oczu. Kiedy wszystko
wokół ucichło i zorientowałam się, że przestało padać, ostatkami sił
spróbowałam usiąść. Poczułam okropny ból z tyłu głowy i kłucie w klatce
piersiowej, przez co z trudem łapałam oddech. Palpitacji serca dostałam jednak
dopiero chwilę później, kiedy mój wzrok odzyskał ostrość, a do mózgu dotarł
obraz, który widniał przede mną.
Młody chłopak, może trochę starszy ode
mnie, leżał bezwładnie w zmasakrowanym samochodzie. Nie byłam pewna, co właśnie
robię, ale starałam się maksymalnie skupić na blondynie, wokół którego
powiększała się kałuża krwi. Mimo licznych prób, nie byłam w stanie się
podnieść. Nogi miałam jak z waty- nie dały rady mnie utrzymać. Kilka razy się
przewróciłam i mocno zdarłam skórę z kolan, ale ten ból był niczym w porównaniu
do tego, jaki musiał czuć ten chłopak. Próbowałam przypomnieć sobie zasady
pierwszej pomocy, których uczyli nas w szkole, a w głowie miałam pustkę.
Podeszłam do niego na czworaka, a potem
szarpnęłam za drzwi pojazdu. Moja ręka napotkała coś ciepłego i gęstego, a mnie
zemdliło.
-Weź
się w garść..- szeptałam do siebie, próbując jakoś wyciągnąć go z pojazdu.
Jedyne, co przychodziło mi do głowy, to masaż serca i sztuczne oddychanie.
Musiałam chociaż spróbować. Rozejrzałam się wokoło, ale nikogo nie było.
Musiałam działać sama.
Kiedy w końcu wyciągnęłam go na ziemię,
zaczęłam gorączkowo szukać po kieszeniach jego garnituru telefonu. Drżącymi
rękami wpisałam numer na pogotowie i opisałam sytuację. Kobieta po drugiej
stronie grzecznie podziękowała i zapewniła, że zaraz kogoś przyślą. Zaczęłam
rozpinać mu koszulę i ku mojemu zaskoczeniu, chłopak odzyskał przytomność.
-K-kim
j-jesteś?-wyszeptał chrapliwym głosem, starając się złapać oddech.
- Jestem.. jestem Hope.- powiedziałam po
chwili wahania, ale kiedy on ponownie otworzył usta, by coś powiedzieć,
zamknęłam mu je, bo to nie było najważniejsze a prawiało mu mnóstwo bólu.-
Wszystko jest ok, zaraz przyjedzie pogotowie..- starałam się przekonać bardziej
siebie niż jego, bo czekali już dobre kilkanaście minut, a nikt się nie zjawił.
Uliczka na której utkwiliśmy słynęła z bójek i czy zabójstw, dlatego służby
ratunkowe nie przywiązywały do częstych zgłoszeń zbyt dużej wagi.
Jednak ku mojemu zaskoczeniu, karetka w
końcu dotarła na miejsce i sanitariusze rozpoczęli akcję ratunkową.
-Czy wszystko w
porządku?- spytał mnie jeden z lekarzy, jednak zanim dotarło do mnie jego
słowa, minęło dobrych kilkadziesiąt sekund.
-T-tak, chyba
t-tak, tylko trochę boli mnie głowa..
Złapałam się za
nią, kiedy ból znów uderzył. Mężczyzna dokładnie mnie obejrzał, opatrzył rany i
dał tabletki, które z trudem połknęłam.
- Za chwilę ból
głowy powinien częściowo minąć, ale musimy zabrać panią na obserwację. Proszę
ze mną.- wyciągnął ku mnie rękę i pomógł wstać, po czym zaprowadził do
ambulansu. Zajęłam wyznaczone miejsce i oparłam głowę o szybę, próbując nie
zasnąć.
__________________________________________________________
Wiem, że rozdział jest słaby, ale dawno nie pisałam i muszę nabrać tej "wprawy", a pierwsze rozdziały są szczególnie trudne. Mam nadzieję, że nie jest jednak tak źle i moge obiecać, że potem będzie lepiej. Sądzę, że wszyscy będą zaskoczeni obsadą (mam nadzieję, że pozytywnie).
Czytasz = komentujesz
Envoy
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz